حكايتى ست آشنا

غم غريب بى كسى

شكستم و نمى رسد

به داد اين دلم كسى

به روى دل نهاده پا

به جستجوى همرهى

ولى دريغ جز دلم

مرا نبود همرهى

نه پاى رفتنست ونى

توان ماندنم كنون

ز پاى تا به سر غمم

ز سر به پاى در جنون

سكوت كوچه را شبى

صداى گريه ام شكست

چه نالم از شرار غم

كه تار ناله هم گسست

براى قلب قلب كوچكم

نريز اشك بيش از اين

چه حاصل از شهامتم

ببين غم است در كمين

چه زود عهد بشكنى

به ناله هاى نيمه شب

برو دلا برو دگر

كه جان ز تو رسد به لب

                         "یگانه مرادیان"

آسمان مکثی کرد

رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شنها بخشید

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:

نرسیده به درخت

کوچه باغی ست که از خواب خدا سبزتر است

و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی ست

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ سر بدر می آرد

پس به سمت گل تنهایی می پیچی

دو قدم مانده به گل

پای فواره جاوید اساطیر زمین می مانی

و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد

در صمیمیت سیال فضا

خش خشی می شنوی

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا

جوجه بردارد از آن لانه نور

و از او می پرسی:

" خانه دوست کجاست؟"

سهراب سپهری

پرده ها از دل براندازم شبى

ناله ها دارد تو را مجنون دل

عقده از دل مى گشايم در سكوت

مى‌نويسم نامه اى با خون دل

مى نويسم ، دوش در روياى خويش

چون كبوترها رها در آسمان

 مى زدم پر بر فراز گنبدت

مى شدم سرمست و مى ديدم جهان

گاه در صحن تو، در دست نسيم

گفتگوها با تو مى كردم نهان

با تو مى گفتم غم اين هستى و

بيقرارى هاى عمر بى امان

با تو اى غربت نشين آشنا

كى توان از درد غربت ياد كرد

هم خود آزاد آمدى هم بعد تو

مشهدت صدها اسير آزاد كرد

در ديارى كآشنايى آرزوست

مى توان آيا ز دل فرياد كرد؟

جام زهر آلوده در دستان توست

مى توان آيا ز مستى ياد كرد؟

عشق تنها کار بی چرای عالم است

چه ، آفرینش بدان پایان می یابد

معشوق من چنان پاک و لطیف است

که خود را به بودن نیالوده است

چرا که اگر جامه ی وجود بر تن می کرد،

نه معشوق من بود!

" دکتر شریعتی"

آی مردم !

که همه دشت جهان

بانگ و فریاد تباهی شماست

چه سرود عبثی می خوانید؟!

چه شتابی دارید؟!

توشه تان چیست در این راه دراز؟!

کبر، اندوه ، نیاز؟!

ناله و بانگ و فریب و فریاد؟!

قدرت و ثروت و زور و بیداد؟!

وای! افسوس! دریغ !

که شما مقصد این راه ندانید هنوز

مقصد راه همینجا پیداست

تیره و تار و خموش

مگر این راه که بارش همه نافرجامیست

چه امیدی دارد؟!

این چراغی که به محفل هاتان نور دهد

خاموشی است

ذره نوریست که از روزنه ای می آید

نور جاوید اینجاست

همه هستی ز فروغش تابان

راه باید پیمود تا بدان ماه رسید

که از آن هستی ما شکل گرفت

چشم باید که ببیند ماهی،

پای باید که بپوید راهی،

گوش باید که ندای مددی گوش کند،

حلق باید که شراب شعفی نوش کند،

سینه باید که ز غم پاک شود

منزل مهر و صفا و دلی آزاد شود

چه بسا خاک که با مهر جواهر گشتند

چه بسا شهد که بی مهر هلاهل گشتند

                                                یگانه مرادیان

این شعر زیبا را به همه شما دوستان عزیز تقدیم میکنم . لطفا اگر شاعر آن را می شناسید او را به من هم معرفی کنید.

سنگ در برکه می اندازم و می پندارم

با همین سنگ زدن ماه به هم می ریزد

کی به انداختن سنگ پیاپی در آب

ماه را می شود از حافظه آب گرفت

"يادش گراميباد"

پرنده گفت"چه بويي ، چه آفتابي ،آه

بهار آمده است

و من به جستجوي جفت خويش خواهم رفت"

پرنده از لب ايوان

پريد، مثل پيامي پريد و رفت

پرنده كوچك بود

پرنده فكر نمي كرد

پرنده روزنامه نمي خواند

پرنده قرض نداشت

پرنده آدمها را نمي شناخت

پرنده روي هوا

و بر فراز چراغهاي خطر

در ارتفاع بيخبري ميپريد

و لحظه هاي آبي را

ديوانه وار تجربه مي كرد

پرنده، آه ، فقط يك پرنده بود

           فروغ فرخزاد

از فرمایشات امام علی (ع ): 

مراقب افکارت باش که گفتارت می شود

مراقب گفتارت باش که رفتارت می شود

مراقب رفتارت باش که عادت می شود

مراقب عادتت باش که شخصیتت می شود

مراقب شخصیتت باش که سر نوشت می شود

اينجا كه براى دل پر و بالى نيست

در فكر تو بودن هوس خامى نيست؟

اينجا سخن از عشق به لب مى خشكد

با عشق كسى را سر و سودايى نيست

دل ها همه خسته و سخن ها همه سرد

انگار جهان را سر گرمايى نيست

تا حسرت نان به كنج دلهاست دگر

صحبت ز فراق و غم تنهايى نيست

عاشق شدن و ز عشق گفتن عبث است

جايى كه كسى طالب آوازى نيست

وقتى نفس پنجره ها هم يخ زد

در سر دگر آرزوى پروازى نيست

غوغاى جهان بر سر زور و زر و هيچ،

يارى كه دگر در پى دلدارى نيست

بر عشق دگر كسى نگريد هرگز

زيرا كه به عالم همه فرهادى نيست

مجنون ننهد سر به بيابان پس از اين

ديريست كه او هم پى ليلايى نيست

مى خواست غزل بگويد و ناله كند

افسوس به دل هواى فريادى نيست

           یگانه مرادیان

Like tambourine in this orbit keep your shape

  dont go off your track if slap on your nape

  کنون من با کدامین جمله سرد

  بگویم دل پر از درد و دریغ است ؟

  بپرسم آفتابم را چه کس برد

  چرا مهرم نهان در زیر میغ است ؟

  من از تاریکی شب می هراسم

  نمی بینم اثر از روشنایی

  به غیر از زوزه و بانگ غم انگیز

  نمی یابم صدای آشنایی

  سرود مهربانی با که خوانم ؟

  در این دوران که شادی غصه دار است

  دو دست خواهشم را چون برآرم

  به هنگامی که چشم خلق زار است

  چه گویم، دل درون سینه پژمرد

  تمام آرزوهایم سراب است

  فریب این فلک را خورده قلبم

  همه آسایشم بر روی آب است

  نمی خواهم شوم یک لحظه غافل

  از این افسانه ها و خواب و رویا

  نمی خواهم حقیقت را بدانم

  ز بیم حیله و افسون دنیا

  در سکوتی که صدا در دل آن می پژمرد

  و چراغ مهتاب،پشت یک ابر چنین می افسرد

  مرغ تنها به چه می اندیشید؟!         

  در میان شب طوفانی و در کنج قفس

  با صدایی  

  که ز بی مهری این چرخ فلک می لرزید

  چه سرودی می خواند؟!

  چشم بر راه و خموش

  سالها بود که جز سیل غمش هیچ نبود

  از همان روز که باد

  زد و مهرش بربود

  خرمن هستی او رفت به باد

  نغمه اش محزون شد

  رفت از یاد جهان .....

  یاد آن عصر طلایی

  گردشش در دل دشت

  ماه بر چرخ فلک

  مهر بر کاخ سپهر

  عشق در سینه نهان

  زندگی آبی بود

  هستی از محنت و غم عاری بود

  بر جهان پادشه عشق حکومت می کرد

  خانه هاشان همه از جنس محبت

                     " یگانه مرادیان"

                                      ویلیام شکسپیر

 

تابه کی در کنج خلوت بی صدا ماندن

تا به کی اینگونه بی حاصل در این ویرانه افتادن

تا به کی خواهیم در ظلمت فرو رفتن

طاقتم دیگر به پایان آمده

من دگر ساکت نمی مانم کنون

عاقبت فریاد خواهم زد که : وای

وای از این بیداد حسرت

ای دریغ از این سکوت

این سکوت پر ز حرف

پر ز درد،

مملو از ناگفته ها

 

باز هم من ماندم و شبهای سرد

باز هم شبهای سرد و سوت و کور

آسمانی بی ستاره بی فروغ

زندگی بی معنی و تلخ و خموش

گفته ها در بغض تلخی جاریند

ابر های تیره اینک همچو بغض

در گلوی آسمان بنشسته اند

آسمان تنها و دلتنگ است و باز

اشک می ریزد چه سخت

اشکهایش مثل باران بر زمین بنشسته اند

ابرها فریاد غم سر می دهند

غرش تلخى كنند وميروند                            

باز هم رنگین کمان در آسمان پیدا شده است...

 

نم نم باران زمین تشنه را سیراب کرد

مردمان گفتند :"شکر

به ، چه زیبا نعمتی"

غافلند اینها ز درد آسمان

اشک سرد آسمان را طالبند

آسمان تنهاست، تنها و غریب

کس نداند درد او

کس نداند راز اشک سرد او

 

من کنون آن آسمان بی کسم

اشک غم آلوده ام را طالبند

حرفهایم را کسی نشنیده است

رنج هایم را کسی نشناخته است

با دلی غمگین و چشمی خیس اشک

راز با آن آسمان خسته می گویم که من

مثل او دل خسته ام

تا ز دنیا دل کنم

مثل او از بند دنیا رسته ام

           

                 یگانه مرادیان

قلب من وارث غم هاى من است

چشم اشكى ريزد ،

بر زبان آيد گاهى سخنى ،

با قلم گاه دل پاك ورق آلايم ،

ورقم پاره كنم

سخن از ياد برم

سر انگشت سرشكم بزدايد ز رخ و

ولى افسوس ز دل

گر چه لب خندان است

گر چه در سر شوريست

باز هم حسرت و غم

سهم اين شيشه ى بشكسته شده ست

 

دل به پاييز سپردن نه بدين سادگى است

صورت سرد خزان

كى خبر مى دهد از سر دلش

نه فقط برگ بريزد كه رخش ريخت به خاك

ريشه ها پوسيدند

اشك ابر و رخ پوسيده ى باغ

خبر قلب زمين

نرسانند به كس

رختشان را بستند

همه رفتند آسان

ابر را باد ربود

برگ را دست خزان ريخت به خاك

و از اين دشت خموش

كوچ كردند پرستو ها هم

دل غمديده ى خاك

به افق مى نگرد

تا برآيد خورشيد

بگذرد روز به روز

باز هم فصل گل و سبزه و صحرا برسد

و پرستو آيد

از ره دور و دراز

باز انگار نه انگار كه او

دل تنگى دارد...

 

دل و اين خاك زمين هر دو از جنس همند

در سكوت و تنها

يادگارى ز غم و رنج و خزان

فقط از آن دل است...

چه كنم بازى دهر است و نه تقصير كسى است

قلب من وارث غم هاى من است

                    

   یگانه مرادیان                          

   I am not a rose on top of a hill,

   I am a teasel in the bottom of a vally,

  But I try to be the best teasel in the world.

    من يك بوته گل سرخ بر بالاى يك تپه نيستم

     بوته خارى هستم در ته دره اى،

     ولي هميشه سعي ميكنم بهترين خار دنيا باشم.

Life is like a piano,

white keys represent happiness,

black keys for sorrow,

but only you go through the white and black keys,

you hear the music of  life.

    سلام، امروز ميخواهم اولين صفحه وبلاگم را با يك

     متن زيبا از خانم ريحانه رهاآغاز كنم ، اميدوارم

     خوشتان بيايد:

    "تكه نان دل"

     آموختندمان تكه هاى نان را از سر راه برگيريم

     اما

    فراموش كردند

    كه بياموزندمان، دل تكه نان خداست

    نبايد خرد و هزار پاره شود

    اين بركت خدا، از جنس گندم عشق است

    و حرمتش از هر نانى واجب تر!