پر واز

جمعه 22/3/1388

با نشاط از خواب بیدار می شوم با اینکه حق رای ندارم به راه می افتم ... اولین بار است که از دیدن مشارکت مردم خوشحالم … کمتر احساس حماقت می کنم … امیدوارم و درست نمی دانم به چه و  چرا؟ …

شنبه 23/3/88

شب را خیلی زود و با اعتماد کامل خوابیده ام … 6 صبح با صدای تلویزیون از خواب می پرم و به سمت آن هجوم می برم … به صفحه ی آن خیره می شوم اما نه چیزی می بینم و نه چیزی می شنوم … از بقیه که می پرسم تازه چشمهایم باز می شود …پاهایم سست شده …گلویم می سوزد… همانجا می نشینم و اشکهایم را با انگشتان لرزانم پاک می کنم…

شنبه 30/3/1388

آمار کشته ها و زخمی ها از همه جا به گوشم می رسد … اخبار اعتصاب ها و تظاهرات ها بد جوری به همم ریخته … نه می توانم امیدوار باشم و نه می خواهم شرایط را بپذیرم… بی حوصله تر از همیشه هستم … همان بهتر که حق رای نداشتم …

شنبه 6/4/1388 (!!!!)

دیگر مهم نیست که چه می شود …..

                                              *************

    صدای شاملو گوشهایم را پر کرده … این روزها  دلم فقط حرف های او را می خواهد :

… بگذارید این وطن دوباره وطن شود

بگذارید دوباره همان رویایی شود که بود

بگذارید پیشاهنگ دشت شود

و در آنجا که آزاد است منزلگاهی بجوید

این وطن هرگز برای من وطن نبود

بگذارید این وطن رویایی باشد که رویاپروران در رویای خویش داشتند

بگذارید سرزمین بزرگ و پر توان عشق شود

سرزمینی که در آن نه شاهان بتوانند بی اعتنایی نشان دهند

نه ستمگران اسباب چینی کنند

تاهر انسانی را آنکه برتر از اوست از پا در آورد

این وطن هرگز برای من وطن نبوده است….

همین که یاد تو باشم برای من کافی ست

نیامدی تو هنوز و امید من باقی ست

بدون تو نفسم روی شیشه یخ زده و

در این بهار دوباره هوا زمستانی ست

تمام ثانیه ها را شمردم و حتی ...

و ترس من همه از انتظار ِ تو خالی ست

تو خوب باش دوباره و مهربانی کن

بیا ، به وعده وفا کن ، نگو که پوشالی ست !

تو بوی گند زمین را شنیده ای بی شک ،

پر از عفونت و مردار و خون و بیماری ست ...

که دست شسته ای از ما چنین و می دانی

که روزگار خرابی و شهر ِ ویرانی ست

زمین برای قدم های محکمت سست است

نگاه ماه پر از شک و از یقین خالی ست

نگو که جمعه می آیی ، خوشم نمی آید

که روز دور و عجیب و غریب ِ بی حالی ست

ولی بیا ، تو بیا جمعه یا که شنبه ، فقط

بدان که دل همه تردید و فکر ِ ایمانی ست

« یگانه مرادیان »

اردیبهشت 88

 امسال بهار بی تو یعنی پاییز

                          تقویم به گور پدرش می خندد *

  بالاخره سال 87 هم بارش را بست و رفت ... سال خوبی نبود... انگار 7  این عدد مقدس اصلا با ما سر سازگاری ندارد و تا داغی به دلمان نگذارد بی خیال نمی شود . اول 77 بود که جای زخمش هنوز بر دلمان تازه است  و این هم از 87...! چه می شود کرد......؟!

به هر حال گذشت ...تنها چشم به راه روزهای 88 تازه ام که امیدوارم سال خوبی برای همه مان باشد . روز نوتان مبارک

پ ن :تازگی ها حوصله خودم را هم ندارم و عاجزانه از خدا می خواهم که« حول حالنا الی احسن الحال»    

 ______________________

* جلیل صفر بیگی

طلوع یک صدا شدی در این سکوت تار ما

دو بال بی قفس شدی برای بسته بال ها

چراغ...نه!...ستاره...نه!... تو آفتاب ما شدی

که از دل شب آمدی و صبح کرده ای بپا

و بعد تو برای من چه آسمان غریبه شد

نه یک سپیده سر زده نه یک طلوع آشنا

چه حرف ها که بر لبم اسیر این سکوت شد

شهامتی نمانده تا که سر دهم ترانه را

تمام خاطرات تو اگر چه گم شده ولی

به خاطر تو زنده ام به یاد آن بهار ها

" یگانه مرادیان"

«ان الله لايغير ما بقوم حتي يغيروا ما بانفسهم
خداوند وضع هيچ گروهي را تغيير نمي دهد مگر آنكه آنها خود وضع خويش را دگرگون كنند.»
رعد 11

شما چطور؟ 

When I born, I black

When I grow up, I black

When I go in sun, I black

When I scared, I black

When I sick, I black

and when I die, I STILL black…

and you white fellow…

When you born, you pink

When you grow up, you white

When you go in sun, you red

When you cold, you blue

When you scared, you yellow

and when you die, you grey…

and you calling me colored?!!!

پ.ن: بالاخره وبلاگ من هم یک ساله شد!

شروع شعر من شدی نمی رسد به آخر اين
به داد دل نمی رسی چرا اميد آخرين؟

هنوز هم به ياد تو پر از ترانه مي شوم
ولی نمی رسد به تو صدای من كه نازنين

مخاطب هميشگی تو باز هم كه غايبی
شبی به خواب من بيا فقط ببينمت همين

تو را رها نمی كند دلم ،خودت كه شاهدی
چه داشت چشم مست تو در آن نگاه واپسين؟

ببخش چشم من اگر به گريه مبتلا شده
كمی صبور تر بيا دل شكسته ام ببين

ببین که یادگار تو دو چشم خيس من شده
و يك دل پر التهاب و داغ دوريت همين!

"یگانه مرادیان" 

...وای ما چقدر خوشبختیم

زمانی به وسعت یک روز به نام ماست

بی خیال ۳۶۴ روز دیگر

زندگی شاید همین یک روز باشد

که به نام ماست ـ و نه از آن ما ـ

و شاید بتوان طعم تلخ یک سال را

با شیرینی تند این روز از یاد برد

و همچنان شادمان و مبهوت فریاد زد:

« وای ما چقدر خوشبختیم !»

 "یگانه مرادیان"

(عکس قرن) 

زندگی در قرن وحشت اینچنین بی رنگ و روست

مرده خواران را چنین جان دادن ما آرزوست

آه ما هم می رویم از این زمین دل می کنیم

بعد رفتن بر سر اجساد بی جان های و هوست

بی شک اینجا عقربه چون ما اسیر جاده شد

کاین چنین در تار و پود لحظه ها در جستجوست

نغمه هامان در سکوتی بی تپش از یاد رفت

دیگر این آوای غم کی می رود تا کوی دوست؟

ما ز هم دوریم و اما با غم هم آشنا

قلب من با وحشت بیگانگی ها روبروست!

« یگانه مرادیان»