| تبليغات | X |
|
پرده ها از دل براندازم شبى ناله ها دارد تو را مجنون دل عقده از دل مى گشايم در سكوت مىنويسم نامه اى با خون دل مى نويسم ، دوش در روياى خويش چون كبوترها رها در آسمان مى زدم پر بر فراز گنبدت مى شدم سرمست و مى ديدم جهان گاه در صحن تو، در دست نسيم گفتگوها با تو مى كردم نهان با تو مى گفتم غم اين هستى و بيقرارى هاى عمر بى امان با تو اى غربت نشين آشنا كى توان از درد غربت ياد كرد هم خود آزاد آمدى هم بعد تو مشهدت صدها اسير آزاد كرد در ديارى كآشنايى آرزوست مى توان آيا ز دل فرياد كرد؟ جام زهر آلوده در دستان توست مى توان آيا ز مستى ياد كرد؟ گفتم و گفتم ز درد اين زمين كاش چشمم مهر رويت ديده بود گفتم و ناليدم و همچون بهار ابر چشمم، اشك ها باريده بود ناگهان از خواب جستم ، حاصلش جان ز شوقت درس عشقي خوانده بود يادگار خواب اشك آلوده ام عشق تو در قلب من جا مانده بود
|
About
Archivesمهر 1388اردیبهشت 1388 فروردین 1388 بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 Links
آواى سرخ |
