غم غريب بى كسى

شكستم و نمى رسد

به داد اين دلم كسى

به زير پا فكنده ام

دل پر از گلايه را

همان هميشه همرهم

به راه همچو سايه را

نه پاى رفتنست ونى

توان ماندنم كنون

ز پاى تا به سر غمم

به هر سراى در جنون

سكوت كوچه را شبى

صداى گريه ام شكست

چه نالم از شرار غم

كه تار ناله هم گسست

براى قلب كوچكم

نريز اشك بيش از اين

چه حاصل از شهامتم

ببين غم است در كمين

شكستمش به سنگ غم

ودل شكست بيصدا

ميان سيل اشك و خون

چه تلخ دادمش ندا:

"چه زود عهد بشكنى

 به ناله هاى نيمه شب

 برو دلا، برو دگر

كه  جان ز تو رسد به لب"

                   "یگانه مرادیان"