پر واز
|
پر كن پياله را كاين آب آتشين ديريست ره به حال خرابم نمى برد ! اين جام ها - كه در پى هم مى شود تهى - درياى آتش است كه ريزم به كام خويش گرداب مى ربايد و آبم نمى برد! من با سمند سركش و جادويى شراب تا بيكران عالم پندار رفته ام تا دشت پر ستاره انديشه هاى گرم تا مرز نا شناخته ى مرگ و زندگى تا كوچه باغ خاطره هاى گريز پا تا شهر يادها.... ديگر شراب هم جز تا كنار بستر خوابم نمى برد! هان اى عقاب عشق! از اوج قله هاى مه آلود دور دست پرواز كن به دشت غم انگيز عمر من آنجا ببر كه شرابم نمى برد...! آن بى ستاره ام كه عقابم نمى برد! در راه زندگى با اين همه تلاش و تمنا و تشنگى با اينكه ناله مى كشم از دل كه : آب...آب...! ديگر فريب هم به سرابم نمى برد! پر كن پياله را... "فریدون مشیری"
اى آسمان اى آسمان دیدی چه سان تنها شدم؟ آهسته مى رفتم ولى بازيچه دريا شدم طوفان نمود آواره ام وز خویشتن بیگانه ام بگذشت چون بر خانه ام، همخانه ى دريا شدم افروختم چون آتشى سر بر كشيدم تا فلك آوخ كه بادم كشت و چون خاكسترى بر جا شدم در دست باد هرزه پو، چون برگ زردى بى نشان چندان كه گشتم كو به كو، شبگرد هر صحرا شدم راهم به سوى كعبه و ميخانه ها منزلگهم مقصد كجا و من كجا، ناگه چه بى ماوا شدم بر هر چه دل بستم چنان، ويران نمودش آسمان كاندر ديار عاشقان،مجنون بى ليلا شدم تنهاترين رهرو منم در رهگذار زندگي از من مپرس اى آشنا زينسان چرا رسوا شدم "يگانه مراديان"
|
About
Archivesمهر 1388اردیبهشت 1388 فروردین 1388 بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 Links
آواى سرخ |
