(عکس قرن) 

زندگی در قرن وحشت اینچنین بی رنگ و روست

مرده خواران را چنین جان دادن ما آرزوست

آه ما هم می رویم از این زمین دل می کنیم

بعد رفتن بر سر اجساد بی جان های و هوست

بی شک اینجا عقربه چون ما اسیر جاده شد

کاین چنین در تار و پود لحظه ها در جستجوست

نغمه هامان در سکوتی بی تپش از یاد رفت

دیگر این آوای غم کی می رود تا کوی دوست؟

ما ز هم دوریم و اما با غم هم آشنا

قلب من با وحشت بیگانگی ها روبروست!

« یگانه مرادیان»