طلوع یک صدا شدی در این سکوت تار ما

دو بال بی قفس شدی برای بسته بال ها

چراغ...نه!...ستاره...نه!... تو آفتاب ما شدی

که از دل شب آمدی و صبح کرده ای بپا

و بعد تو برای من چه آسمان غریبه شد

نه یک سپیده سر زده نه یک طلوع آشنا

چه حرف ها که بر لبم اسیر این سکوت شد

شهامتی نمانده تا که سر دهم ترانه را

تمام خاطرات تو اگر چه گم شده ولی

به خاطر تو زنده ام به یاد آن بهار ها

" یگانه مرادیان"